Stories

Flandrien

De echte ronde, die van de profs

Er zijn er 5 geloof ik, Monumenten.
Het zijn de vijf oudste, langste, meest bevochten en meest prestigieuze ter wereld,
het elitegroepje voor de elite van de eendagsrenners.
5 maar op die planeet van bijna 8 miljard, dat kan tellen.
Uiteraard eigent Italië er zich 2 toe, maar Italië vergeven we alles.
En over Frankrijk zwijgen we, eentje is geentje.
België heeft er voor een keer ook twee,
met een gelukkige geografische spreiding
om ons te behoeden voor verdere communautaire kommer en kwel.

Enigszins gespekt van goedbedoeld chauvinisme,
weten we dat Vlaanderens Mooiste niet voor niks de allermooiste is,
het is een ware heldentocht om in te kaderen,
of om er een felgekleurd plakboek van te maken,
voor later, voor wie na ons komt.

Zoals we evengoed weten dat de overwinning nooit het gevolg is van een rake toevalstreffer,
maar is weggelegd voor de sterkste flandrien van die dag in het prachtige hart van Vlaanderen.
Zijn getormenteerde lijf en verzuurde leden aangemoedigd, nee, toegejuicht,
en vooruit geschreeuwd op de nijdige cols en venijnige kasseien.
Tous ensemble voor een feest dat verbindt en verblijdt.
Hoe mooi is dat.

De bordeneur bestaat niet meer,
het tactische spel wordt via de oortjes gespeeld,
terwijl de bijna winnaar en danseuse met de resterende jus in de benen
de laatste en lastigste kinderkopjes van de Paterberg bedwingt.
Als adjudant daarbij geholpen door zijn meesterknecht die stoempt,
de gaten dichtrijdt,
borend door wind en regen,
en op het einde trouw als een hond de sprint aantrekt voor zijn kopman.
Als een stervende zwaan, proclameert Michel.

Michel en José.
De G2 van de VRT.
De tenoren der commentatoren.
Koerskennis gerijmd met pure poëzie. Zalig.
“Van Aert is niet zo vierkant.”
“We zouden nu een vlieg moeten zijn en binnendringen in de auto van Deceuninck.
Op een elegante wijze door het raampje fladderen en in hun neuzen peuteren.”

José : “Je vraagt je toch af : is er hier nu eigenlijk één km vlak bij, is hier nu één kilometer vlak?”
Michel : “euh…wellicht niet, vandaar ook dat het de Vlaamse Ardennen heet.”