Bio

‘Of ik mijn lijstje dan eens wou opstellen?’Mama en “de mensen” peilden op m’n 12e naar mijn verlangens in het leven,
ter ere van die Grote Plechtige Dag.Ik verlangde naar een wekkerradio die me met een prachtige BRT stem in perfect, wat geaffecteerd Nederlands zou wekken met de voorbije en komende wereldwijde onheilstijdingen.Ik verlangde naar een “kodak”, een bandopnemer, en alles waarmee ik kon creëren, voelen, genieten, dat onheil ontvluchten, in een milieu waar hard werken het Hoogste Goed was,
en de kerk op zondag de ultieme ontspanning.Ik kocht “filmkes” voor zonnig daglicht, voor avondlicht, natuurlijk die met het maximum aan capaciteit.

Nog wat later verdiepte ik me in Nederlandse en Engelse Taal- en Letterkunde aan de universiteit van Leuven en behaalde mijn Master.
Ondertussen voedde de Stedelijke Academie mij met dictie, voordracht en theater.En maakte ik foto’s bij de vleet met minderwaardig materiaal, maar dat kon me niet deren.
Het leven was een formidabele rechthoek in fotoformaat.Heel veel later – ja de tijd vliegt – met 2 kindjes erbij en een immer drukke job, ontving ik na een succesvol afstudeerproject mijn fotografie diploma.

Niettemin bleven tienduizenden foto’s veilig bewaard onder een zacht laagje stof, in hun winterslaap. Ik besloot ze recent boven de doopvont te houden, op Instagram, en via m’n website.Een late outing, akkoord, geen late roeping.

Mijn camera vergezelde me als een stille bondgenoot, al die jaren, op al mijn trips.Lange en korte trips, in afstand en tijd.Te voet, te land, ter zee, ver weg, (heel) dichtbij.Het dagelijkse circus met zijn mallemolen, waar ook ter wereld, vervult me met weemoed. Authentiek, humaan, met een lach en een traan, een knipoog.Realistisch. Melancholisch. Ook context is belangrijk. Geen mens zonder zijn context.
Dat mooie verhaal voor of achter de gevel, dat woordeloos, met licht moet worden uitgeschreven.In al mijn persoonlijke projecten zit die menselijke rode draad verweven,
als in een tapijtje zonder franjes.Soms trekt een landschap me aan, als ik er poëzie, melancholie in vind.

Een noodzakelijk tegengif voor mijn job als Product Manager in Fashion, dat zijn mijn beelden.
Een ontsnappingsroute naar een andere schoonheid, meer vanbinnen.Ze zijn een kalmeerpil voor mijn onrust. De beste die er is.